Byłeś darem dla świata...
Alfie Evans nie żyje. Stało się zadość wyrokowi brytyjskich sądów i lekarzy szpitala Alder Hey w Liverpoolu. Mimo sprzeciwu rodziców, apelu papieża Franciszka, deklaracji gotowości do jego leczenia rzymskiego szpitala, spontanicznej akcji sprzeciwu opinii społecznej wielu krajów Europy, Wielka Brytania pozwoliła zamordować niespełna dwuletniego chłopca, obywatela swojego kraju. 
Pan Bóg zabrał Alfiego do siebie, ale jego umieranie na oczach świata, walka o każdy oddech, pokazały, czym jest cywilizacja śmierci. 
Los tego maleńkiego chłopczyka wstrząsnął sumieniami, ale też uświadomił wielu, jak może być nieludzkie i bezwzględne prawo, które odrzuca Dekalog. 
Czy Pan Bóg nie dał nam tego doświadczenia dla opamiętania? Dla dostrzeżenia wciąż trwającej walki dobra i zła? 
W szpitalu odetchnęli z ulgą. Skończą się pikiety, protesty, znikną biało-czerwone flagi, baloniki. Świat ma inne problemy, zapomni. Budżet placówki zaoszczędzi. Upraszczam pewnie, ale tylko troszkę i tylko dlatego, żeby podkreślić jedno: świat, który widział i przeżywał walkę Alfiego i jego rodziców o elementarne prawo człowieka – do życia aż do naturalnej śmierci - nie będzie już taki sam!!!!!!!!!!
Eutanazja ma od teraz twarz maleńkiego chłopca, dzielnego Alfiego. Tego nie da się zapomnieć. 
On zasnął w Panu, my – ludzie XXI wieku - musimy się wreszcie obudzić. Europa - wrócić do swych chrześcijańskich korzeni. Poczuć od nowa, czym jest miłość bliźniego. W pogoni za dobrobytem, doskonałą sylwetką i sprawnością, dostrzec chorych, samotnych, ubogich. To wrażliwość na ich potrzeby jest miarą naszego człowieczeństwa. Dziś to widzimy i czujemy dużo bardziej, właśnie dzięki Alfiemu, który był darem dla nas wszystkich. 

/Anna Dąbrowska- Częstochowa, 28.04.2018r./

Nowy Jork, Nowy Jork! Kulturalna stolica Ameryki a nawet i pół świata. I my, Polacy, mamy tu swój  wkład. W ostatnią niedzielę, 22 kwietnia, odbyła się na Maspeth, na Queensie w Nowym Jorku  światowa premiera sztuki Krzak Gorejący wybitnego polskiego dramaturga, Janusza Krasińskiego. Ten więzienny dramat psychologiczny został wystawiony przez społeczny Polonijny Teatr Telewizji z  Nowego Jorku.  Dzięki staraniom Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy, przy wsparciu i  dofinansowaniu z Senatu RP, prapremiera sztuki odbyła się wcześniej na scenie parafii Świętego  Kazimierza w Yonkers, 30 grudnia 2017 roku. Tym razem jednak polonijny zespół pasjonatów teatru a  zarazem wielkich patriotów rozwinął inscenizację poza kulisy sceny, pokazując nowojorskiej  publiczności prawdziwie awangardowy spektakl, którego nawet Kantor ani Grotowski by się nie  powstydzili. Aktorzy w wieku od 15 do 60 roku życia wyszli z okowów tradycyjnego teatru, jakim była prapremiera w Yonkers i na  światową premierę na Maspeth przygotowali coś, czego w Nowym Jorku  jeszcze nie było.

W związku z ogromnym zainteresowaniem naszymi spektaklami,
niebawem znów się spotkamy!
22 kwietnia 2018
kolejny raz pokażemy „Krzak Gorejący” Janusza Krasińskiego!
ZAPRASZAMY!

W Górkach Wielkich, k. Skoczowa, na Ziemi Cieszyńskiej stoi opuszczona stanica harcerska, dawny  Ośrodek Szkolenia Instruktorów Harcerskich. Kompleks trzech budynków, posiadający historyczną i zabytkową wartość niszczeje.  A przecież to tutaj w latach 1937-39 i 1945-49 wychowywał kadry  harcerskie profesor pedagogiki, harcmistrz Aleksander Kamiński, późniejszy zasłużony żołnierz AK. To dzięki temu ośrodkowi w czasach próby (podczas wojny i po)  jego absolwenci potrafili „zachować się jak trzeba”.

Czy my, w roku 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, potrafimy to dziedzictwo narodowe ożywić na nowo i zachować dla potomności, czy też pogodzimy się z jego agonią?

Dostaliśmy właśnie przesyłkę ze Lwowa! Dziękujemy ekipie Kuriera Galicyjskiego: Ani Gordijewskiej, Eugeniuszowi Sało i Jarosławowi Krasnodębskiemu za piękne filmy i relację z Przeglądu!
Szczęść Wam Boże!

>NASI KOCHANI ZOŁNIERZE WYKLĘCI. Dziś stojąc tu, na Rakowieckiej, pogrążona w smutku, tu, w miejscu gdzie torturowano i mordowano Was naszych bohaterów ZOŁNIERZY WYKLĘTYCH.Patrząc w oczy Waszym potomkom. I w myślach dziękując Bogu I Instytutowi Pamięci Narodowej, dzieki któremu przetrwa tu historia dla pokolen.Stałam dumna z tego muzeum, spogladając na profesora Krzysztofa Szwagrzyka, który przwrócił Was, bohaterów do zycia w naszych sercach i wspomnieniach. Poświecili zycie dla naszej wolnosci, dla wolnej OJCZYZNY. Dziś doczekali i oni tej wolności, przywrócona została im godność. Muzeum zrobiło na mnie ogromne wrazenie...

Obchodzimy, czy mamy celebrować 100 lecie Niepodległości Polski. Pytanie jest proste – czy wiemy co obchodzimy? Cieszyć się z tych 100 lat, czy może podjąć refleksję – gdzie jesteśmy po 100 latach? Spytajmy się siebie, jak rozumiemy – niepodległość?

Owszem, tamten moment w historii, po 123 latach niewoli, był wielkim aktem wyzwolenia. Marzenia wielu pokoleń, zrealizowały się dzięki takim ludziom jak Paderewski czy Dmowski. Kto powie, ile przez te 100 lat, byliśmy naprawdę niepodlegli? I, czy tak naprawdę byliśmy? Kto może być niepodległy? W idealnym świecie, każdy naród powinien być niepodległy i suwerenny. Życie jednak jest inne i nie każdy naród wyzwolił się na niepodległość. Niby każdy powinien, a czemu nie jest? BO NIEPODLEGŁOŚĆ JEST PRZYNALEŻNA LUDZIOM WOLNYM!  Kto więc jest wolny?

Polonia w Nowym Jorku już dwa lata temu protestowała przeciw antypolskiej nagonce. Zobacz materiał.

WITOLD ROSOWSKI, reżyser Polonijnego Teatru Telewizji („My, dzieci wolności”, „Krzak gorejący”), absolwent wydziału montażu filmowego i dokumentarystyki na FAMU w Pradze, Czechy, od 1988 roku w USA, od 1993 r. aktywny zawodowo przy produkcjach telewizyjnych i filmowych, m.in. Universal, Warner Brothers, Fox, Miramax, NBC, ABC, HBO, Primalux, od 2011 r. polonijny działacz społeczny (Solidarni 2010, Klub Gazety Polskiej w Nowym Jorku) w rozmowie z Markiem Gizmajerem

MG: 30 grudnia 2017 roku w Nowym Jorku odbyła się światowa prapremiera sztuki wybitnego polskiego dramaturga Janusza Krasińskiego "Krzak Gorejący”. Jak do tego doszło?

WR: Przez 30 lat w USA byłem świadkiem stopniowej degradacji kulturowej Polaków na emigracji, zaprzepaszczenia ich talentów, wykluczenia. Krwawiło mi serce. Widziałem jak ludzie niezwykle zdolni, w wielu dziedzinach, również artystycznych, są zmuszani przez życie, przez konieczność funkcjonowania w obcych warunkach, do porzucania marzeń. Przez wiele lat próbowałem przeciwstawiać się temu i szukać sposobów jak im pomóc. W końcu postanowiłem stworzyć teatr telewizji.

List otwarty prof. Marii Ryś 

na ręce Przewodniczącego KRRiTv, Pana Witolda Kołodziejskiego

dotyczy: żenującego występu Despasito 

W wielu środowiskach z wielkim zażenowaniem przyjęto sylwestrową promocję - w pierwszym programie telewizji - piosenki Despasito. Wiele razy wyświetlany był filmik z tą piosenką - jako zachętą do oglądania jej w Sylwestra. Z konieczności także na jego oglądanie wielokrotnie były narażone także i dzieci. A filmik jest - najdelikatniej mówiąc - erotycznie wulgarny, wręcz żenujący nie tylko w wykonywanych gestach, ale i słowach: Myślę, że wielu rodaków nie zna słów tej piosenki, ale trudno podejrzewać, że telewizja promuje coś, bez świadomości – co promuje. Załączam tłumaczenie fragmentu: