w ostatnim czasie otrzymujemy wiele zapytań nt losów KSD - zapewniamy, że są one we właściwych rękach prawniczki i KRS. Powtarzamy więc oba zamieszczone już teksty wyjaśniające sytuację, sprawa w toku:

Artur Adamski dla Dziennika Zachodniego:

Fundusz Kościelny

 [publikujemy w całości za Dziennikiem Zachodnim]

Skutkiem dominowania w mediach, nauce i oświacie środowisk postkomunistycznych, minimalnie tylko zachwianego w ostatnim ośmioleciu, są ciągle rozpanoszone oszczerstwa nie tylko na temat polskiej historii, ale i tego, co nam współczesne. Do tego, o czym elementarnej prawdy trudno dokopać się zarówno w źródłach papierowych, jak i internetowych, należy sprawa Funduszu Kościelnego. Zdecydowana większość publikowanych na ten temat treści - jest wierutną bzdurą.

Formalnie reżim PRL w tym samym roku 1950 utworzył Fundusz Kościelny oraz Urząd do Spraw Wyznań. Każda z tych nazw w najlepszym razie była szyderczym eufemizmem, choć precyzyjnie rzecz biorąc - cynicznym łgarstwem. To, co nazwane zostało Funduszem, niczego nie fundowało - było propagandowym manewrem mającym przykryć fakt konfiskaty wszystkich gruntów rolnych. Zwykle w rękach Kościoła znajdowały się one od stuleci i to im przez całe wieki zawdzięczały swe funkcjonowanie niezliczone domy opieki, szpitale, hospicja itd. Jeszcze w 1949 roku Kościół prowadził 87 szkół, 260 domów dziecka, 680 przedszkoli, 950 burs itd. Nadzór nad Funduszem pełnić miał Urząd ds. Wyznań, zadaniem którego było jednak przede wszystkim sprawowanie totalitarnej kontroli nad wszystkim, co Kościół stanowi, choć w szczególności - nad klerem oraz resztkami jakoś jeszcze wówczas istniejących katolickich stowarzyszeń i wydawnictw. Według komunistycznej propagandy Fundusz Kościelny miał służyć rekompensatą za skonfiskowaną własność, w zamian za którą duchowni objęci być mieli ubezpieczeniami społecznymi. 

Już jednak w roku 1953 PRL-owski reżim rozpoczął operację mającą na celu wyeliminowanie z polskiej przestrzeni przynajmniej dużej części Kościoła i stanu duchownego. Czy celem było dojście do standardów w Związku Sowieckim, osiągniętych drogą zamknięcia niemal wszystkich świątyń, czy poprzestanie na ograbieniu, sterroryzowaniu i całkowitym podporządkowaniu - o to można się spierać. Wiadomo, że komuniści rosyjscy w samej Moskwie w parę miesięcy potrafili wysadzić w powietrze siedemset cerkwi, towarzysze z Czechosłowacji zlikwidować wszystkie seminaria, a księży setkami skazywać i osadzać w więzieniach, a ci z Węgier - bez żadnych sądów całe rzesze kapłanów i zakonnic zamknąć w obozach koncentracyjnych. W PRL-u nie brakowało PZPR-owców prących do takich właśnie metod, ale ledwie stłumione powojenne powstanie antykomunistyczne zahamowało realizację nawet tak fundamentalnych komuszych marzeń, jak zastąpienie chłopskich gospodarstw rolnych kołchozami. 

PRAWO TO CZĘŚĆ KULTURY 

[tekst I - otwieramy nowy profil tego portalu, na czas reorganizacji KSD - nie można zamilknąć ...pracujemy nad nowym otwarciem, niebawem]

Próba likwidacji polskich mediów publicznych wbrew ustawom trwale niszczy ład prawny w Polsce. Trwale, bo pojedynczy człowiek nagle rozumie , że w niczym nie ma oparcia, że jego bezpieczeństwo jest zagrożone dowolnością działania władzy, że w każdej chwili może stracić to na czym opiera swoje życie. Normy zapisane w prawie są więc regulatorami życia społecznego i państwa, funkcjonowania instytucji i władzy. Kiedy jednak władza postanawia stworzyć nowe polityczne priorytety i odmienny ład prawny, ma szerokie możliwości kreowania ustaw w parlamencie.  Po to też wybieramy przedstawicieli do Sejmu i Senatu w wyborach powszechnych, aby w ramach prac parlamentarnych, dyskusji na komisjach i konsultacji społecznych, tworzyli jak najlepsze warunki prawne funkcjonowania państwa i wspólnoty narodowej. Tymczasem obserwujemy, że władza polityczna instrumentalnie podchodzi do podstaw demokracji i poza parlamentem chce kształtować zmiany prawne. To nowa sytuacja, ponieważ jeśli już siły polityczne ścierały się o kształt prawa, to linią sporu była konstytucyjność stanowionego prawa i spory parlamentarne. Teraz jednak rządzący mówią swoim wyborcom, że Ustawy o Mediach Narodowych nie uznają i nie zamierzają jej nawet zmieniać parlamentarnie, ale siłą wkraczają próbując likwidować media na drodze prawa gospodarczego.  Trudno w narracji premiera Donalda Tuska nie usłyszeć, że to co dzieje się z mediami publicznymi obecnie jest formą odwetu politycznego, padają argumenty propagandy TVP i chęci przywrócenia praworządności. Istotą rzeczy  jest jednak prawo jako wspólny dorobek a nie kwestia władzy i modelu jej sprawowania. Odchodząc od czystych podziałów na zwolenników obecnej władzy i poprzedniej,  należy uczciwie spojrzeć na braki naszej demokracji. Upolitycznienie życia publicznego i marginalizacja ludzi stanowiących kapitał społeczny, to zjawiska niestety powszechne, bez względu na przynależność światopoglądową. Specjalistów dzieli się dzisiaj na naszych i nie naszych, podobnie dziennikarzy, prawników, sędziów, wszelkich fachowców, do tego występuje brak autorytetów, niszczenie tego co stanowi dobro narodowe, szacunku do postaw moralnych i godności człowieka  oraz brak uczciwej refleksji.   Media publiczne niestety publiczne były tylko z nazwy, a tak naprawdę zawsze stanowiły instrument władzy. Dowodem na to jest fakt, że szefowie anten i kierownicy w mediach publicznych, a także prezesi, byli nominantami środowisk politycznych od kilkudziesięciu lat. Swoich szefów i prezesów miały wszystkie partie, nawet te niszowe. Wpływu nie mieliśmy tylko my obywatele, bo nie zadbano o prawdziwy udział społeczny w mediach publicznych. Kiedy po raz pierwszy PIS zdobył samodzielną większość w parlamencie,  samodzielnie wyznaczył też kierownictwo nie dzieląc się z żadną inna siłą polityczną. To kierownictwo kształtowało programy telewizyjne stosując swoją stylistykę i realizując oczekiwania swoich nominantów. Ten feudalny model był umocniony praktyką wcześniejszych ugrupowań politycznych. Tym razem jednak walka polityczna stała się bardziej bezwględna, zaczęto wykorzystywać internet i social media, były protesty na ulicach, donoszenie do Brukseli, zaostrzyła się retoryka i media publiczne weszły w fazę bezpośredniej walki politycznej stanowiąc przeciwwagę dla retoryki stacji komercyjnych sprzyjających opozycji. Obowiązująca Ustawa o Radzie Mediów Narodowych, w której zasiadł zresztą przedstawiciel PO były prezes TVP S.A. Juliusz Braun, wprowadziła nowe zasady nominacji szefów. Teraz po wyborach 2023’ w nowym układzie politycznym, gdy przegrani  w wyborach parlamentarnych stworzyli koalicję rządzącą, kwestionuje się  prawo dla celów czysto instrumentalnych. W przestrzeni medialnej obserwujemy zagrania bezprawne, przemocowe z udziałem służb specjalnych, zmierzające do likwidacji mediów publicznych i sprzedaży ich ogromnego majątku stanowiącego dorobek kultury narodowej. Polityczny walec uderza w ideały, niesie lęk o przyszłość, zagrożenie pokoju. Bezkarność władzy i dominacja polityki uprawianej instrumentalnie a nie z troską o dobro człowieka powodują, że zwiększa się chaos. Należy podkreślić, że  dobro człowieka to podstawowa jednostka wartości w naszym życiu. Dopiero o na tym możemy budować dobro wspólne. Jeśli odchodzimy od przekonania, że życie człowieka i człowiek są najważniejsze zmierzamy do samounicestwienia.     

Prawo jest częścią naszej kultury, tym w co wierzymy i co oparte powinno być na wspólnych wartościach. Prawo bez odniesienia się do dobra człowieka i sprawiedliwości jest zwykłym bezprawiem.  Stosowane przez ministra kultury działania zmierzające do siłowych zmian zarządu, wprowadzenia likwidatorów, którzy mają przejąć majątek jest bezprecedensowym działaniem przeciwko wolności i demokracji.     

red. AMB

 w dn. 2 stycznia 2024 r.

na liczne pytania o sytuację KSD odpowiadamy:

od ok. 12 lat KSD nie miało szczęścia do skutecznego, silnego zarządzania, z rozmaitych przyczyn tzw. ludzkich, ale też wciąż pojawiali się chętni do władania kosztem wartości i celów obowiązujących statutowo - w ostatnim okeresie, po 2019 r. , gdy upłynęła definitywnie ostatnia kadencja ZG KSD [vide KRS] w sposób jak się okazało niezgodny z wymogami , ale próbowano wyłonić nowy skład ZG, w czerwcu 2022 r. zZ niewyjaśnionych powodów, nie podjęto  żadnych starań o rejestrację nowego składu w KRS, zgodnie z zasadami i terminami wymaganymi prawnie - informowano, że "to sądy nas nie lubią..." czyt. przeciągają sprawę...itp...gdy delegat członków KSD udał się po wyjaśnienia do samego KRS, okazało się, że nigdy i nikt nie złożył żadnych dokumentów, tak więc,żadne też nie zostały "odrzucone ani odwlekane". KSD po prostu od 2019 r.nie zaistniało. I to teraz, gdy w tak trudnym czasie dla Kosciola i Polski samej, nowe teksty byłyby przydatne, tylko zal i szkoda. Poproszono o powołanie  kuratora KRS. Sprawy wymagają nowych regulacji, od podstaw. Prosimy o cierpliwość.

Zaprazany do nowo tworzonego zespolu redakcyjnego, prosimy o teksty proste, "oświatowe", zgodne z literą Dekalogu. 

/-/

https://www.youtube.com/watch?v=9D573_e4yOk

Ojciec Marian do dziennikarzy. 

Przypominamy na ten obecny czas, wielką próbę dla Polski. 

Najserdeczniej życzymy wszystkim Czytelnikom jak i naszym Członkom KSD - wszelkich łask od Bożego Dzieciątka oraz mocy serc , pomyślności w Nowym Roku 2024!

Szczęść Boże !

KSD

wydawcy portalu

Informujemy Czytelników, że w dn. 5.XII. 2023 r. zarejestrowano w KRS wniosek o ustanowienie kuratora KRS-u do spraw formalno-prawnych KSD. Od zakonczenia kadencji ZG KSD w 2019 r. nie złozono niestety  żadnych nowych wniosków rejestracyjnych w KRS, ustały prawa reprezentacji oraz  działań wewnętrznych, nie ma uprawomocnionych władz, ani ogólnokrajowych żadnych akcji. Nadzieja w oddziałach, jak Pomorski , Łódzki, czy Kraków, wciąz podtrzymują zasady wspólnotowe katolickie w swoich gronach.

Komisja Rewizyjna KSD zleciła radcy prawnemu zbadanie stanu w listopadzie 2023 i skierowany został ww wniosek do KRS, który juz jest w toku.

Niewielka aktywność członków, brak władz, nie rokują dobrze. Zachęcamy do projektow nowych działań w oddziałach, aby przygotować się na zalecenia KRS, jakie otrzymamy [Komisja Rewizyjna i kilkoro wspierających]. 

W obecnej sytuacji, portal nasz pod koniec roku, gdy  uplywa ważność domeny, zmieni tytuł i znacznie wzbogaci treści, dzięki powiększonemu zespołowi redakcyjnemu, jaki powstaje. 

Szczęść Boże !

31. X.2023

foto redl Bogusława Stanowska-Cichoń, Przew. Oddz. Kraków [KSD]

świadectwo p. Bogusławy Stanowskiej-Cichoń, przewodniczącej Oddz. Kraków KSD

".... odeszła od nas Pani Dr Wanda Półtawska, więźniarka hitlerowskiego obozu Ravensbruck, lekarz psychiatra, niestrudzona obrończyni życia poczętego od narodzenia do naturalnej śmierci, propagatorka myśli teologicznej Jana Pawła II, dyrektor Instytutu Teologii Rodziny, współzałożycielka Domu Samotnej Matki, współredaktorka tygodnika „Źródło”. Była dla nas, studentów DA Beczka, wychowawczynią życia rodzinnego, gdy co tydzień przychodziła z wykładami, była wykładowcą Studium Teologii Rodziny, gdzie w czasie stanu wojennego studiowaliśmy założenia teologiczne nauki o rodzinie, a wykłady odbywały się w pokojach Kurii Krakowskiej. Pani Doktor towarzyszyła nam w całym naszym życiu poprzez swoje książki, wykłady, artykuły zamieszczane w „Źródle”. Wychowała wiele pokoleń i wciąż lgnęli do niej młodzi - narzeczeni, małżeństwa. Leczyła, pomagała, doradzała do niedawna. Była świadkiem w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II i wielką propagatorką jego nauczania o rodzinie, wraz małżonkiem przez wiele lat służyła Kościołowi jako członek watykańskiej Komisji do spraw Rodziny. Obdarzana w swoim życiu wieloma zaszczytnym tytułami, z niezwykłą skromnością mówiła zawsze o sobie. Kiedy prosiłam, aby udzieliła mi wywiadu do filmu „Śladami Jana Pawła II” , zdecydowanie odmówiła wywiadu o sobie, natomiast przyznała, że chce mówić o nauczaniu Świętego Papieża. Pani Doktor od początku powstania Katolickego Stowarzyszenia Dziennikarzy była jego członkiem. Jeszcze trzy lata temu przyszła do nas z wykładem do Sióstr Duchaczek. Gdy zaproponowałam Pani Doktor taksówkę, stwierdziła, że to nie ma sensu, bo z Brackiej na Szpitalną krócej jest przez Rynek, więc przyjdzie sama. Pani Doktor, dziękujemy za świadectwo Pani życia, za Pani niestrudzoną troskę o każde poczęte życie, za Pani odważną postawę w trudnych czasach komunizmu i równie trudnych czasach przemian ideologicznych i kulturowych. Dziękujemy za piękny wzór przyjaźni duchowej ze Świętym Papieżem Janem Pawlem II, za serdeczną otwartość wobec nas i naszych problemów i za to, że drzwi Pani mieszkania zawsze były otwarte i zawsze można było przyjść do Pani z prośbą o pomoc. Dziękuję za możliwość zapisania na taśmie ostatniego wywiadu z Panią cztery miesiące temu - dziś już bezcennego świadectwa dla pokoleń. Odejście Pani Doktor to smutek dla nas ale radość dla Nieba!

DUŚKA     - Publikujemy nieznane dotąd zdjęcia z planu filmowego , 2008 r. [@ reż. Wanda Różycka]

• Film dokumentalny
• Produkcja:
  Polska
• Rok produkcji:
  2008
• Barwny, 88 min

Ekipa

Reżyseria