We wtorek, 28 sierpnia 2018 roku,
w wieku 92 lat,
w sześćdziesiątym drugim roku kapłaństwa
i pięćdziesiątym roku posługi biskupiej
zmarł w Rzymie

ś. † p.
Ksiądz Arcybiskup Szczepan Wesoły

Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej
Członek Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych
Kawaler Orderu Orła Białego
Doktor honoris causa KUL oraz Uniwersytetu Śląskiego

Uroczystości pogrzebowe odbędą się
w poniedziałek, 10 września 2018 roku
w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach
(ul. Plebiscytowa 49 A).

Msza Święta pogrzebowa pod przewodnictwem ks. abp. Wojciecha Polaka,
Metropolity Gnieźnieńskiego, Prymasa Polski
zostanie odprawiona o godzinie 11.00.

Po Eucharystii trumna z ciałem Zmarłego
zostanie przeniesiona do grobowca biskupów
w kościele świętych apostołów Piotra i Pawła w Katowicach.

Arcybiskup Szczepan Wesoły urodził się 16 października 1926 roku w Katowicach. Podczas II wojny światowej najpierw wyjechał z rodziną do Jarosławia a potem do Sosnowca. W 1941 roku wrócił do Katowic, skąd w 1943 roku został skierowany do Dolnej Saksonii (Cuxhaven) do budowy bunkrów. Na początku 1944 roku, po przeszkoleniu wojskowym w Bielsku, został wysłany na front zachodni (Cannes, Francja). W sierpniu tegoż roku zbiegł na stronę aliancką. Został przydzielony do jednostek polskich. Brał udział w walkach w Algierii i we Włoszech.

Po wojnie uczestniczył w kursach wojskowych we Włoszech, pracował w wielkiej Brytanii; w latach 1950-1951 uzupełniał wyksztalcenie w kolegium jezuickim Campion House .W roku 1951 rozpoczął studia w Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał licencjat z teologii (1957).

Święcenia kapłańskie przyjął 28 października 1956 roku w Rzymie z rąk kard. Valerio Valeriego. Po święceniach kontynuował studia w Papieskim Instytucie Pastoralnym przy Uniwersytecie Laterańskim, w Akademii Alfonsjańskiej oraz na uniwersytecie Pro Deo. W 1967 roku uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych (Uniwersytet Laterański).

Pracował w Rzymie przy polskich wydawnictwach związanych z Jubileuszem 1000–lecia Chrztu Polski.

W latach 1958-1962 był duszpasterzem polskich emigrantów w Wiecznym Mieście. Następnie, do 1965 roku jako kierownik Sekcji Słowiańskiej Biura Prasowego Sekretariatu Soboru Watykańskiego II redagował biuletyn informacyjny dla dziennikarzy z Europy Środkowej. Wreszcie w 1967 roku został kierownikiem Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Emigracyjnego w Rzymie.

11 grudnia 1968 roku bł. Papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym Archidiecezji Gnieźnieńskiej, z przeznaczeniem do pracy wśród Polonii zagranicznej. Konsekrację biskupią przyjął7 lutego 1969 roku z rąk Prymasa Tysiąclecia, kard. Stefana Wyszyńskiego, biskupa Huberta Bednorza i biskupa Władysława Rubina. Przyjął wówczas dewizę biskupią: Laetus serviam (Będę służył z radością).

Jako biskup rezydował w Rzymie. W latach 1968-1980 pomagał bp. Władysławowi Rubinowi, jako delegatowi Prymasa Polski ds. duszpasterstwa emigracji; w latach 1980-2003 sam pełnił tę funkcję.

7 lutego 1994 roku został wyniesiony przez św. Jana Pawła II do godności arcybiskupa ad personam.

W latach 1980 -2007 był także rektorem kościoła św. Stanisława w Rzymie.. Przewodniczył Radzie Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie i był redaktorem kwartalnika „Duszpasterz Polski Zagranicą”.

8 kwietnia 2003 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej i delegata ds. duszpasterstwa emigracji polskiej.

W Konferencji Episkopatu Polski został sekretarzem Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego oraz członkiem Komisji Maryjnej i Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu; wchodził w skład Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.