Robert Winnicki na swoim oficjalnym profilu na Facebooku na temat "świętego 
oburzenia" po spaleniu "tęczowej" instalacji na Pl. Zbawiciela:

Drwina, kpina, niszczenie sacrum, okrzyki "nie ma świętości", profanacja 
krzyża, wsadzanie polskiej flagi w psie odchody, obsceniczne wariacje na 
temat obrazów Matki Bożej.

To oni - lewica. Ludzie "światli", "krytyczni" wobec historii, krytyczni 
wobec swojej tożsamości narodowej, religijnej, płciowej. "Odważni", 
odrzucający "krępujące ich" normy obyczajowe, konwencje kulturowe. "Otwarci" 
na wszystkich i na wszystko, pławiący się w tolerancji. Zachwyceni 
profanacją dotykającą symboli "opresji", symboli, które związane są z 
normami społecznymi, z wiarą, z narodem, z historią.

Tak bardzo zaśmiewający się na złość katolików, patriotów, gdy ktoś uderza i 
pluje na ich symbole. Tak bardzo zdystansowani. Tak bardzo wyluzowani.

Serio? Spójrzcie co wyprawia się od tygodnia, po spaleniu żałosnej tęczy na 
pl. Zbawiciela. Histeria. Śmieszne celebrytki i stadko naśladujących 
lemingów dekorujące kwiatami spaloną instalację niczym pomnik bohaterstwa. 
Najpotężniejsza gazeta w kraju organizująca "spontaniczne", w zamyśle masowe,
w praktyce kilkudziesięcioosobowe, całowanie się pod tęczą jako wyraz 
protestu. Łzy wzruszenia, wzniosłe akty potępienia. Oburzenie, lament, widmo 
"faszyzmu" wylewające się z publicystycznych łam. Trwożliwe pytania o 
przyszłość.

W obronie czego? W imię czego? Parad świecących gołymi tyłkami? W imię 
swobody profanowania tego co ważne? W imię uświęcenia tego co podłe, głupie, 
bezwartościowe? Naprawdę te wszystkie alarmujące teksty, domorosłe analizy, 
nerwowe wypowiedzi, ostrzeżenia, bojkot medialny, łączenie się w bólu i 
publiczny smutek - to wszystko z powodu puszczenia z dymem dewiacyjnego 
symbolu, który ktoś ustawił na placu noszącym imię naszego Zbawiciela?

Im dalej od wartości religijnych i narodowych, tym zabobon, ciemnota i 
histeria przybierają większe rozmiary. Świat nowej lewicy nie jest 
fundamentalnie inny od naszego, bo żyjemy przecież w jednym czasie i 
przestrzeni. On jest parodią naszego świata, żałosną karykaturą państwa, 
narodu, rodziny, społeczeństwa, kultury, wiary. Oni w swoje dogmaty wierzą 
nie mniej gorliwie niż my, nawet jeśli ich cała "teologia" opiera się na 
prostackim "róbta co chceta". Ich antropologia, postrzeganie człowieka jest 
równie jasne co groteskowe, bo redukujące widzenie osoby ludzkiej do obszaru 
pomiędzy pępkiem a kolanami.

Tak jak w powieściach Tolkiena orkowie powstali z okaleczonych, potwornie 
zdeprawowanych elfów, tak lewicowa kontrkultura, antycywilizacja i nihilizm 
to zmutowana, wykrzywiona wersja świata ceniącego sobie wspólnotę (u nich - 
komuna), wolność (u nich - dowolność) i ład (u nich - anarchia). Tak jak 
orkowie, nowa lewica swoich totemów, swojego zmutowanego świata antywartości 
broni niezwykle zaciekle. Histeryzuje, gdy naruszyć jej obszary tabu. 
Lamentuje, gdy widzi organizację sił narodowych. I jest w tym wszystkim 
podwójnie śmieszna, bo ideologia, która ma na sztandarach pogardę dla 
wartości, homotęczę za symbol oraz Biedronia i Grodzką jako proroków, jest 
nie tylko straszna, ale przede wszystkim właśnie - śmieszna. A przy tym - 
zapiekła, zacietrzewiona, ponura, dysząca nienawiścią do wszystkiego, co 
niezdeprawowane.

Jak zresztą mogłoby być inaczej - czy widzieliście kiedyś zdystansowanego do 
siebie, uśmiechniętego wyluzowanego orka?

facebook.com/robertwinnickipubliczny