Z Marguerite A. Peeters, dyrektorem Instytutu Dialogue Dynamics w Brukseli, rozmawia Aldona Ciborowska

Wywiad ukazał się w Naszym Dzienniku

Co spowodowało, że w Pani życiu Jan Paweł II stał się osobą kluczową?

– Miałam 15 lat, kiedy 16 października 1978 r., w dniu wspomnienia św. Małgorzaty Marii Alacoque we Francji, Karol Wojtyła został wybrany na Papieża. Rozpoczęłam właśnie naukę w szkole w Châteauneuf de Galaure, gdzie żyła jeszcze Marta Robin [stygmatyczka, żyjąca przez ponad 50 lat wyłącznie Eucharystią, twórczyni Ognisk Miłości, szkół, kandydatka na ołtarze – A.C.]. W Châteauneuf żyliśmy intensywnie łaskami Kościoła tego czasu i uczestniczyliśmy w miłości Marty Robin do nowego Papieża. Z Kościołem odczytywaliśmy znaki czasu, których było coraz więcej. Papież pochodzący z Europy centralnej, z Polski, zastąpił Jana Pawła I, który zmarł po 33 dniach pontyfikatu. Stało się to w momencie, kiedy zimna wojna była w punkcie krytycznie niebezpiecznym. Mój ojciec, ekspert strategii nuklearnej, wyrażał żywe zaniepokojenie co do zagrożenia wojną nuklearną, pod koniec lat 70. było ono najpotężniejsze od lat 50.

Dewiza Jana Pawła II brzmiała: „Cały Twój, Maryjo” – „Totus Tuus” i pochodziła od św. Ludwika Grignon de Montforta, tak czczonego w Châteauneuf. Od początku pontyfikatu było oczywiste, że Jan Paweł II jest Papieżem maryjnym, Papieżem nadziei w przełomowej godzinie historii ludzkości.

Czy doszło do Pani osobistego spotkania z Janem Pawłem II?

– W grudniu 1979 roku moi rodzice musieli powrócić do USA. Wyjechałam z Francji razem z nimi, by po trzech latach do niej powrócić i podjąć studia na Sorbonie. W związku z tematem mojej pracy magisterskiej z historii sztuki wyjechałam do Rzymu, gdzie spędziłam półtora roku. Miałam więc również liczne okazje, by uczestniczyć we Mszach św. celebrowanych przez Papieża. Pierwsze Światowe Dni Młodzieży w Rzymie w Niedzielę Palmową 1985 roku wzbudziły we mnie żywe pragnienie odpowiedzenia na apel Papieża o podjęcie nowej ewangelizacji.

W 1986 roku, podczas prywatnej Mszy św., dane mi było przeżyć bardzo bliskie, osobiste spotkanie z Janem Pawłem II, które okazało się łaską determinującą moje życie. Łaską, która nie może być wypowiedziana słowami i pozostanie moim sekretem – Bóg wzywa mnie nadal. Owa łaska osobistego spotkania z Janem Pawłem II powracała przy wielu okazjach.

Podczas mojej młodości, przeżywanej za pontyfikatu tego „Papieża młodych”, nauczanie Jana Pawła II było odpowiedzią na mój głód i formowało mnie. Jego pisma, w szczególności dotyczące kobiety i mężczyzny według zamysłu Boga, znaczenia kobiety i jej powołania, były prorocze, brały pod uwagę „nowe wyzwania” („Evangelium vitae”).

Moim udziałem stała się również łaska spotkania i bardzo dobrego poznania bliskiej przyjaciółki Jana Pawła II pochodzenia rosyjskiego, Iriny Iłowajskiej-Alberti, która przez cztery lata była sekretarką Aleksandra Sołżenicyna. Ostatecznie dołączyła ona do Kościoła katolickiego, stała się dla nas częścią wielkiego pragnienia Papieża – jedności z prawosławnymi oraz jego intuicji w tym względzie. Mówiąc o jedności, mam na myśli sakramenty i prymat Piotra.

Inspirację do swoich poszukiwań zawodowych odnalazła Pani w Warszawie, w Pałacu Kultury i Nauki. Czy dostrzega Pani w tym fakcie jakieś szczególne znaczenie?

– To w Warszawie, w Pałacu Kultury – tak ważnym z powodów historycznych – przy okazji Kongresu Rodzin, który odbył się tam wiosną 1994 roku, przeprowadziłam wywiad z członkiem delegacji Stolicy Apostolskiej na konferencję ONZ w Kairze (którą zwołano kilka miesięcy później). Ta osoba otworzyła mi oczy i zrozumiałam, że trzeba wziąć bardzo na serio nowe zagrożenia globalne, które przychodzą już nie ze Wschodu, ale bardziej z Zachodu.

Ale wtedy jeszcze nie domyślałam się, że to początek opatrznościowej drogi…

Jan Paweł II miał wyczucie historii i znaków czasu, mówił o „nowym adwencie”, był Papieżem Fatimy, współpracownikiem Boga w rozsupłaniu dramatu XX wieku, on również wprowadził w trzecie tysiąclecie ludzkość i Kościół, w „nowy czas”, tajemniczy.

Swoją osobowością Jan Paweł II zaangażował nas w odkrycie Polski dla nas, dla świata. Dzięki Niemu odkryliśmy i pokochaliśmy Polskę, jej historyczną rolę, jej świętych – w szczególności tych kanonizowanych przez Niego. W ten sposób przesłanie Bożego Miłosierdzia, które Chrystus powierzył św. Siostrze Faustynie, mogło się rozprzestrzenić bardzo szybko na cały świat – w tych czasach, w których dzisiaj żyjemy, w tym czasie „nowego adwentu”, jaki by nie był sens tego wyrażenia.

Nie jest dziełem przypadku, że Jan Paweł II zmarł w wigilię Święta Bożego Miłosierdzia oraz że będzie On kanonizowany w to święto wraz z dobrym Papieżem Janem, który zainspirował Sobór Watykański II.

Z Janem Pawłem II wiąże się jeszcze jeden fakt. Moi rodzice, zanim poznali Martę Robin, na początku lat 70. poznali jeszcze inną mistyczkę, hiszpańską wierną głoszącą Boże Miłosierdzie – matkę Speranzę od Jezusa.

Związaną z osobą Papieża Polaka…

– Po zamachu na życie Jana Pawła II 13 maja 1981 roku, 22 listopada 1981 r., a więc kiedy Papież był jeszcze bardzo słaby i trwała jego rekonwalescencja, udał się helikopterem do Collevalenza w Umbrii we Włoszech, gdzie żyła matka Speranza, „żeby jej podziękować”. Wiele lat później dowiedzieliśmy się, że matka Speranza (Nadzieja) mistycznie ofiarowała się za Jana Pawła II, aby Jego życie zostało ocalone. W jakiś czas po tym – 8 lutego 1983 roku – matka zmarła. Będzie beatyfikowana 31 maja br., również sprawa beatyfikacji Marty Robin jest na dobrej drodze. Jak nie wierzyć, że wiele łask zostanie udzielonych Kościołowi w godzinie, w której ta trójka wielkich świętych, połączonych mistycznie za życia, będzie wyniesiona do chwały ołtarzy?

Myślę, że Jan Paweł II był mistykiem. Rozpoznawaliśmy w Nim duchowego syna Maryi, oblubieńca Ducha Świętego. W chwili Jego śmierci odczuwaliśmy wielki smutek, osierocenie. A przecież Jan Paweł II, żyjący od tamtej pory poza woalem doczesności, w Boskiej pełni, jest również blisko nas i wstawia się za Kościołem w tej godzinie, w której walka nie toczy się przeciwko nieprzyjaciołom zewnętrznym, lecz wewnętrznym, tak wewnątrz Polski, jak i wewnątrz wszystkich ludzkich społeczności. Triumf Niepokalanego Serca Maryi może być niedaleko od nas.

Dziękuję za rozmowę.

Źródło: http://www.naszdziennik.pl/mysl/75342,zawdzieczam-mu-wszystko.html